Χωνί, λαμπατέρ ή πιο σωστά, Ελισαβετιανό κολάρο. Ο λόγος για το χειρότερο αισθητικά αλλά και ανατομικά μαραφέτι που έχει ανακαλυφθεί ποτέ και κάνει ιδιοκτήτες και κατοικίδια να βλέπουν εφιάλτες.
 
Παρακολουθούσα τις προάλλες μια συζήτηση πάνω στο θέμα και κατέληξα στο συμπέρασμα πως όλοι το απεχθάνονται. Όλοι. Δίποδα και τετράποδα. Και έτσι θυμήθηκα τι είχαμε περάσει κι εμείς πριν από περίπου έναν χρόνο…
 
Με τον Αδάμ δεν περάσαμε την εμπειρία της στείρωσης γιατί τον υιοθετήσαμε σε full extra edition (αποπαρασιτωμένο – τσιπαρισμένο - στειρωμένο) οπότε δεν είχαμε ιδέα αν είχε φορέσει το χωνί, αλλά και τι αντιδράσεις είχε. Όμως λόγω μιας δερματίτιδας και της παράλληλης αντιβίωσης με αλοιφή, ο Αδάμ έπρεπε να φορέσει το χωνί για να μην γλύφει την 
αλοιφή ώστε αυτή να δράσει. 
 
Πήραμε λοιπόν ένα κολάρο και το βάλαμε εμείς στο ζωντανό. Δεν θα ξεχάσω την φάτσα την δική μου και του συζύγου μου. Η απελπισία σε όλο της το μεγαλείο. Αφήσαμε τον Αδάμ στο πάτωμα να περπατήσει… πρώτη φορά είδα γάτα σε βηματισμό moonwalk του Michael Jackson. 
 
Αντί να πηγαίνει μπροστά, πήγαινε συνεχώς προς τα πίσω μέχρι να βρει τοίχο ή κάποιο άλλο εμπόδιο. Ο βηματισμός του ήταν εντελώς γελοίος, ήταν σαν να κολυμπούσε ή να είχε τικ στους ώμους. Πραγματικά μου ήρθε να βάλω τα κλάματα έτσι όπως τον έβλεπα να ταλαιπωρείται. 
 
Την πρώτη μέρα ο Αδαμάκος την πέρασε στο «σπιτάκι» του. Κοιμόταν συνεχώς και όταν δεν κοιμόταν, δεν σηκωνόταν να πάει πουθενά. Δεν έτρωγε, δεν έπινε νερό, δεν πήγαινε στην τουαλέτα. 
 
Την δεύτερη μέρα λίγο καλύτερα. Ε είχε πεινάσει κιόλας. Μεταφέραμε το φαγητό του από το μπολ σε ένα ρηχό πιάτο και σηκώσαμε το μπολ του νερού λίγο πιο ψηλά. Τον βόλευε καλύτερα έτσι. 
 
Από την τρίτη μέρα και μετά ο Αδάμ έδειχνε να συνηθίζει. Του ήρθε η όρεξη για παιχνίδι αν και κουτουλούσε από εδώ και από εκεί. Απορώ πως δεν έπαθε καμιά ζημιά. Ο άλλοτε ακροβάτης με την απίστευτη ευελιξία και τις α-λα matrix κωλοτούμπες στον αέρα, τώρα έκανε 5 βήματα και σωριαζόταν κάτω. Δεν είναι ότι είχε χάσει κάποια αίσθησή του με το χωνί, απλά είχε μάθει αλλιώς και τώρα ζοριζόταν. Έπρεπε να μάθει να υπολογίζει τις «γωνίες», πότε να στρίψει και 
πόσο κ.τ.λ.. Για κάποιο χρονικό διάστημα απλά βλέπαμε τον Αδάμ να στουκάρει σε όποιον καναπέ, πολυθρόνα, καρέκλα και τοίχο συναντούσε μπροστά του. Και με την ταχύτητά του (γιατί όταν ο Αδάμ παίζει είναι ιδιαίτερα γρήγορος)… ε… καταλαβαίνετε τι γινόταν.
 
Κάπως έτσι έκανε και ζημιά. Μία και μόνο. Και το αναφέρω γιατί ο Αδάμ δεν κάνει ζημιές. Αλλά εκείνη την μία φορά έριξε το ποτήρι κάτω. Πάλι, δεν υπολόγισε σωστά πόσο έπρεπε να στρίψει, και παρ’ το κάτω, αλλά δεν μας πειράζει, τι ψυχή έχει ένα ποτήρι!
 
Το χειρότερο ήταν μια φορά που πήγε στην τουαλέτα και έκανε τα κακάκια του… και ξέρετε τι κάνουν οι γάτες, μυρίζουν και καλύπτουν. Ναι αλλά, κόλλησαν κάτι λίγα κακάκια στο κολάρο και τρέχαμε να καθαρίζουμε!!!
 
Λίγο πριν το βγάλει εντελώς – ο Αδάμ φόρεσε το κολάρο για περίπου 2 εβδομάδες – έκανε και κάτι ακόμα το θηρίο. Του βάλαμε την αλοιφή και τον αφήσαμε για να πάμε στο σούπερ-μάρκετ. 
 
Σε μισή ώρα ήμασταν πίσω. Μέσα σε 30 λεπτά είχε καταφέρει να σπάσει το κολάρο του και να καθαρίσει εντελώς το σημείο στο οποίο του βάζαμε την αλοιφή. Τον βρήκαμε να περπατάει στο σπίτι σέρνοντας το κολάρο από τον λαιμό. Εκείνες οι μεγάλες καφέ κολλητικές ταινίες είναι απαραίτητες σε τέτοιες περιπτώσεις!
 
Τελικά όλα αυτά γιατί; Για να είναι καλά το ζώο. Ξέρω ότι τους περισσότερους τους δυσαρεστεί ακόμα και να βλέπουν το κολάρο πάνω στο ζώο. Αλλά από την στιγμή που αποφασίζουμε να κάνουμε κάτι για το καλό της υγείας του, θα πρέπει να το τηρήσουμε. Κι ας μην ξεχνάμε πως τα ζώα καταλαβαίνουν την δική μας κακή ψυχολογία. Δεν θα ήταν σωστό να επηρεάσουμε και την δική τους αρνητικά.

Δείτε αγγελίες Ζώων


Για σκυλιά