Επιλέξτε τον καλύτερο σύντροφο για το αιλουροειδές σας: 1) Εγώ φυσικά. Δεν παίζομαι. Σας τους ανθρώπους δεν έχει.
 
 
2) Ένα άλλο αιλουροειδές. Άλλωστε ένα ίσον κανένα.
 
 
3) Ένα σκυλί. Αυτά που λένε για μίσος αιώνων, είναι μυθοπλασίες.
 
 
Πτηνό; Ένα παπαγαλάκι, ένα καναρίνι, μια κότα,  κάτι τέλος πάντων. Η αλήθεια είναι πως αυτή  η εκδοχή είναι πιο σπάνια. Είναι πιο εύκολο να βρεις σε ένα σπίτι έναν σκύλο να κάνει παρέα  σε μια γάτα, παρά ένα δίποδο φτερωτό πλάσμα. Ο λόγος είναι απλός.
 
Το μικρό (συνήθως) μέγεθος των φτερωτών μας φίλων, το γεγονός ότι χτυπιούνται από εδώ και από εκεί και αποτελούν κινούμενο στόχο, καθώς και το άγριο ένστικτο της γάτας, καθιστούν μια τέτοια συμβίωση αδύνατη. Ή μήπως όχι;
 
Μια έρευνα στο youtube θα σας πείσει για το αδύνατο. Έτσι κάναμε κι εμείς και όταν αποφασίσαμε να αποκτήσουμε δεύτερο κατοικίδιο, διαλέξαμε τον γάτο. Α ναι, αυτό ξέχασα να σας το πω. Πρώτα είχαμε τον Μικρό το καναρίνι (το κατοικίδιό μου τα τελευταία 4μιση χρόνια) και έπειτα ήρθε ο Αδάμ. 
 
 
Έχει πλάκα να βλέπεις τις αντιδράσεις των ανθρώπων όταν λέμε ότι έχουμε καναρίνι και γάτο μέσα στο σπίτι. Ακόμα πιο πολύ, όταν λέμε ότι πολλές φορές αφήνουμε τον Μικρό να πετάει ελεύθερος μέσα στο σπίτι! Γουρλωμένα μάτια και η απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο «Καλά και δεν θέλει ο Αδάμ να τον πιάσει; Δεν θέλει να τον φάει;».
 
Να τον πιάσει ίσως, να τον φάει αποκλείεται. Γι’ αυτό κι εμείς, πιστεύοντας ότι η εκπαίδευση  κάνει πάντα καλό, αποφασίσαμε να εκπαιδεύσουμε τον Αδάμ (ο Μικρός δεν εκπαιδεύεται, φοβάται ότι κινείται και είναι μεγαλύτερο του μεγέθους του!). Αρχίσαμε λοιπόν, να του φέρνουμε κοντά τον Μικρό (πάντα ο δεύτερος μέσα στο κλουβί του) για να δούμε τι θα γίνει. Κι εμείς πάντα δίπλα! 
 
 
Οι σκηνές που ακολουθούν μπορούν να συγκριθούν μόνο με τα βίντεο από την άγρια ζωή  της Αφρικής!  Ο Αδάμ συνήθως με αργές, πολύ αργές, κινήσεις κάνει να πλησιάσει το κλουβί  (λιοντάρι μου εσύ!), έπειτα κάθεται, μυρίζει το κλουβί, την τροφή, την ποτίστρα και στην συνέχεια  για αρκετό χρονικό διάστημα παρατηρεί τον Μικρό με βλέμμα που μαγνητίζει (ή  μάλλον έτσι νομίζει ο ίδιος). Ο Μικρός πάλι, όλη αυτήν την ώρα κάνει αεροβική γυμναστική 
από κλαδί σε κλαδί, συνοδευόμενη από τσίου με έντονη την απορία στο τόνο, «ήρθε η ώρα μου;». Και κάπως έτσι, σιγά-σιγά, ο ένας συνηθίζει τον άλλο. 
 
Ο Μικρός δεν πετάει ποτέ ελεύθερος μέσα στο σπίτι χωρίς την δική μας επίβλεψη, και όταν  φεύγουμε, τον έχουμε σε ξεχωριστό δωμάτιο από τον Αδάμ. Έτσι, τουλάχιστον μέχρι τώρα, συμβιώνουν αρμονικά.
 
Να πω εδώ, ότι η καλύτερη περίπτωση είναι να έχετε γατάκι που μεγαλώνει μαζί με κάποιο  παπαγαλάκι, καναρίνι κ.τ.λ. Όπως και να το κάνουμε, τα «νήπια» μαθαίνουν πιο γρήγορα από  τους «ενήλικους»!
 
Γράφει η Θεοδώρα Βαβουρίδου, για το adespoto.gr.

Δείτε αγγελίες Ζώων


Για σκυλιά