Οι ιστορίες ενός πορτοκαλόγατου μέσα από τα μάτια της άπειρης γατομάνας του…Επεισόδιο 2.
Τι κοινό έχουν ένα ξυλάκι (από αυτά που τρώμε τα σουβλάκια), ένα καλαμάκι, φουντίτσες από  ριχτάρια και μία γομολάστιχα;
 
Τίποτα θα πει κάποιος και θα βροντοφωνάξω «λάθος» σε αυτήν του την απάντηση, μιας και  όλα αυτά αποτελούν τα παιχνίδια του Αδάμ. 
 
Όταν τον «παραλάβαμε», η Θένια, η κοπέλα που τον φρόντιζε μέχρι τότε, μας έδωσε και 3-4  παιχνιδάκια. Από όλα αυτά, ο Αδάμ ασχολήθηκε μόνο με ένα, το οποίο αφού σακάτεψε, άφησε στην άκρη. Ήταν ένα χειροποίητο, πλεκτό αστεράκι, του οποίου, κυριολεκτικά, του πέταξε τα  άντερα απ’ έξω. 
 
Έπειτα στράφηκε στις φουντίτσες από τα ριχτάρια του καναπέ μας. Πρώτη φορά είδα πλάσμα  να χαίρεται τόσο πολύ με τις κλωστές που πεταγόταν από εδώ και από εκεί. «Το καταστρέφω  και χαίρομαι», είναι σαν να μας έλεγε. Και όντως, κατέστρεψε τις μισές και αποφασίσαμε να  αφαιρέσουμε τις άλλες μισές, γιατί απλά βαρεθήκαμε να μαζεύουμε κλωστές … από όλο το  σπίτι! 
 
Όταν ο σύζυγος έψαχνε τις οδηγίες από ένα παιχνίδι το οποίο περιείχε χρωματιστά ξυλάκια  (σαν και αυτά που βάζουμε το κρέας για τα σουβλάκια), ο Αδάμ παραμόνευε και έδειξε στον  σύζυγο ότι υπάρχει πάντα και ο γατίσιος τρόπος παιχνιδιού (τι να μας πουν και οι κινέζοι  δηλαδή). Τότε ανακαλύψαμε και το ταλέντο του Αδάμ, στο να παίζει fetch, δηλαδή να πετάς  κάτι μακριά και να το φέρνει πίσω (ναι, ναι, αυτό είναι σκυλίσιο προσόν αλλά μάλλον εμείς υιοθετήσαμε γατόσκυλο!).
 
 
Βέβαια, να πούμε και το άλλο. Ο Αδάμ όταν παίζει, είναι σαν να βλέπεις όλο το άγριο ένστικτο  των μεγάλων αιλουροειδών, συμπιεσμένο μέσα στο σώμα ενός γάτου βάρους μόλις 4,3  κιλών. Πηδάει στους τοίχους, κυνηγάει ανύπαρκτα θηράματα, τρέχει μέσα στο σπίτι χωρίς  να υπάρχει λόγος και αιτία… Κι επειδή της μανούλας της πιανόταν η καρδιά κάθε φορά που  τον έβλεπε να κυνηγάει ξυλάκια, μην του βγει κανά μάτι, μην ξαφνικά αποκτήσει τρύπα στο αυτί για σκουλαρίκι, ο σύζυγος πειραματίστηκε με την αντίδραση του Αδάμ στα καλαμάκια! 
 
Η ίδια πώρωση, θα έλεγα, ίσως και σε πιο έντονο βαθμό. Τα καλαμάκια αποτελούν μακράν το  αγαπημένο του παιχνίδι, ξέρει ακόμα και ότι βρίσκονται σε συρτάρι στην κουζίνα και όποτε κάνουμε να ανοίξουμε κάποιο συρτάρι, τρέχει από την άλλη άκρη του σπιτιού γεμάτος όρεξη!
 
 
Οι γομολάστιχες αποτελούν πρόσφατη ανακάλυψη του Αδάμ και είναι απλά το κερασάκι στην τούρτα, όσον αφορά την ώρα παιχνιδιού του κανακάρη μας.
 
 
Και με τα παιχνίδια που του αγοράσαμε, τι γίνεται; Γιατί του αγοράσαμε. Φουντίτσες με φτερά,  μπάλες με κουδουνάκια, μπάλες χωρίς κουδουνάκια, λούτρινα ποντίκια … και; Τίποτα. Καμία σημασία, πλήρης αδιαφορία. 
 
 
Και ίσως να αναρωτηθεί κανείς, είναι τόσο σημαντικό το παιχνίδι για τις γάτες; Ναι είναι. Ο  εγκέφαλός τους χρειάζεται εκγύμναση (όπως και το σώμα τους) και κάποιοι λένε ότι 15 λεπτά παιχνίδι την ημέρα είναι αρκετά για την εξάσκηση του σώματος και του μυαλού τους. Το αγρίμι μας μάλλον αποτελεί την  εξαίρεση (μιλάω χωρίς να έχω μεγάλη εμπειρία στις γάτες) μιας και  γι’ αυτόν 15 λεπτά παιχνιδιού είναι συνήθως η προθέρμανση. Παίζει 1 ώρα την ημέρα μέσο  όρο. Αρκετές φορές, παραπάνω από 1 ώρα και βέβαια όπως είναι φυσιολογικό, έπειτα κοιμάται για ώρες ατελείωτες.
 
 
«Η ώρα του παιδιού» αποτελεί ώρα και δικής μας χαλάρωσης αλλά και δεσίματος με το  κατοικίδιό μας. Και θα συμβούλευα στους απανταχού γατογονείς να μην την παραμελούν. Είναι  ένα είδος επένδυσης που πραγματικά αξίζει!
 
 
 
 
Θεοδώρα Βαβουρίδου, για το adespoto.gr
 
 

Δείτε αγγελίες Ζώων


Για σκυλιά