Α σας πω! Μια και τα λέµε τόσο όµορφα εδώ πέρα. Τι παίζει µε εσάς του φιλόζωους που µας βγάζετε βόλτα για να έχετε ήσυχη τη συνείδησή σας, αλλά µας παρκάρετε µε τις ώρες έξω από µαγαζιά, γυµναστήρια, κοµµωτήρια και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο...
Κατά τ’ άλλα το παίζουµε φίλοι των ζώων και τα βάζουµε µε όλο τον υπόλοιπο κόσµο που δεν ασχολείται. Δηλαδή θέλετε να µου πείτε ότι το να παρκάρεις το κατοικίδιό σου µόνο του έξω από ένα κατάστηµα για όση ώρα χρειάζεσαι εσύ µέσα στο κατάστηµα είναι φυσιολογικό; Όχι, φίλοι µου, εν πάει έτσι!
 

 
Θέλετε να σας πω τι µου αρέσει να κάνω όταν εκνευρίζοµαι µε τούτα και µ’ εκείνα που µαθαίνω ή βλέπω να συµβαίνουν γύρω µου; Και να µη θέλετε, θα σας το πω!

Μου αρέσει να φαντάζοµαι πως ζούµε σε ένα παράλληλο σύµπαν, όπου εσείς είστε στη δική µας θέση κι εµείς στη δική σας. Τόσο απλά.

Για να δούµε πόσο εύκολα µπορείτε να φανταστείτε κι εσείς κάτι αντίστοιχο...
 
Ας πούµε, λοιπόν, ότι τα κατοικίδια είναι τα αφεντικά. Δουλεύουν όλη τη µέρα, κουράζονται, αλλά έχουν και τη δυνατότητα να διασκεδάσουν όποτε οι ίδιοι το επιθυµούν και ο χρόνος το επιτρέπει.
 
Ας φανταστούµε τώρα πως οι άνθρωποι είναι τα κατοικίδια. Είναι όλη µέρα κλεισµένοι µέσα στο σπίτι, όπου απαγορεύεται σχεδόν κάθε είδους διασκέδαση γιατί πολύ απλά µπορεί να κάνουν ζηµιές ή να τραυµατιστούν. Πρακτικά αυτό σηµαίνει ότι δε µπορούν να παίξουν ούτε µε βιβλία, ούτε µε την τηλεόραση ή τα καλώδια, ούτε µε τον καναπέ και τις καρέκλες, ούτε µε τα µαξιλάρια κτλ... Η λίστα µπορεί να γίνει ατελείωτη, αλλά you get the point
 
Εν ολίγοις περιορίζονται στα απολύτως κατάλληλα παιχνίδια όπως είναι κάποια κόκκαλα που µπορούν να µασήσουν άφοβα ή κάποιο άλλο παιχνίδι µε το οποίο δε χρειάζονται επίβλεψη µην τυχόν και πνιγούν. Σα να µην τους έφτανε αυτό, δεν έχουν καν τη δυνατότητα να κάνουν την ανάγκη τους εντός σπιτιού και περιµένουν όλη µέρα να βγουν έξω.


 
 
Έρχεται, λοιπόν, το καλό αφεντικό και βγάζει τον άνθρωπο επιτέλους βόλτα! Και ενώ ο άνθρωπος είναι χαρούµενος, πηγαίνει από γωνιά σε γωνιά µυρίζοντας και απολαµβάνοντας τις µυρωδιές της φύσης (ή τη τη µπόχα της πόλης που είναι όλη δική σας ευθύνη, αλλά δεν θα επεκταθώ τώρα),κάνει επιτέλους τη βόλτα του που την περίµενε όλη µέρα πώς και πώς, ξαφνικά το αφεντικό σταµατάει, τον δένει σε έναν στύλο έξω από κάποιο κατάστηµα και εξαφανίζεται για τουλάχιστον µισή ώρα. 

 
Εν τω µεταξύ ο άνθρωπος είναι πάλι µόνος, δεν επιτρέπεται να παίξει µε τίποτα γύρω του για ευνόητους λόγους, βαριέται και επιπροσθέτως τον αποφεύγουν και οι περισσότεροι περαστικοί γιατί φοβούνται µην τους πλησιάσει να τους µυρίσει ή τους δαγκώσει από βαρεµάρα.
 
 
 
Ασε που µερικοί περαστικοί τον κοιτάζουν καλά καλά από πάνω ως κάτω και ποιος ξέρει τι περνάει από το µυαλό τους... Αλλά το αφεντικό του δεν είναι εκεί για να τα δει αυτά. Νοµίζει πως όλα είναι καλά. Το αν κάποια µέρα θα του έχουν κλέψει τον άνθρωπο ή σε χειρότερη περίπτωση θα τον βρει χτυπηµένο από κάποιον µισάνθρωπο δεν του περνάει καν από το µυαλό...

Μάλιστα, αισθάνεται καλά γιατί έκανε βόλτα µε τον καλύτερό του φίλο και τώρα θα πάνε σπίτι για µια νέα δόση πλήξης.

 
 
Κάπως έτσι φαντάζοµαι το παράλληλο σύµπαν όπου όλα πληρώνονται και δεν είναι ότι εύχοµαι να υπήρχε στ’ αλήθεια, αλλά δεν θα ήταν ένας υπέροχος τρόπος να ισορροπήσει η αδικία που συµβαίνει στο δικό µας;

 

Δείτε αγγελίες Ζώων


Για σκυλιά