Γεια και χαρά σας, φίλοι μου! Πριν λίγο καιρό συνέβη ένα περιστατικό που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Θα σας δώσω μερικές λέξεις κλειδιά για σχηματίσετε μια εικόνα πριν επεκταθώ. Οι λέξεις κλειδιά είναι: σακουλάκι, κακάκια σκύλου, φρικαρισμένη θεία...
Πιστεύω πως ήδη πάει κάπου το μυαλό σας. Σίγουρα πολλοί από εσάς θα έχουν και ανάλογες εμπειρίες. Ας αναλύσουμε, όμως, το εν λόγω περιστατικό. Βγήκα που λέτε ένα κυριακάτικο πρωί για βόλτα με τη θεία μου.

Αφού, λοιπόν, περπατήσαμε λίγο, έκανα, όπως ήταν αναμενόμενο, την ανάγκη μου. Η θεία μου έσκυψε αμέσως και μάζεψε ό,τι τέλος πάντων είχα αφήσει πίσω μου. Και πάνω που πάμε να φύγουμε για να πετάξουμε το σακουλάκι με την κίντερ έκπληξη στα σκουπίδια – τσουπ! - να σου ο παππούς από το διπλανό κτίριο που μοιάζει να είναι στα πρόθυρα εγκεφαλικού και, έχοντας την αηδία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του, μας κοιτάζει με μίσος και αγανάκτηση.

Το τι έγινε μετά δεν περιγράφεται... Ο παππούς άρχισε να φωνάζει και να δείχνει άλλα περιττώματα που βρίσκονταν παρατημένα στο δρόμο, να κατηγορεί όλα τα ζώα και τους ιδιοκτήτες τους και να «τη λέει» σ’ εμάς για όλα τα αμάζευτα κακάκια του δρόμου, ενώ είχε δει προηγουμένως πως εμείς τα δικά μας τα είχαμε μαζέψει.

Η θεία μου βρισκόταν σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, φώναζε και μάλωνε μαζί του και φυσικά άκρη δεν έβγαλε. Για να μη σας τα πολυλογώ, ανέβασαν και οι δύο πίεση, εγώ φοβήθηκα πολύ γιατί δε μου αρέσουν οι φωνές και αισθάνθηκα και τύψεις γιατί εξαιτίας μου ξεκίνησε το πατιρντί... Περιττό να σας πω ότι ακόμα και τώρα που έχει περάσει καιρός, διστάζω να περάσω από εκείνον το δρόμο. 
 
Α σας πω, όμως, τώρα...

Επειδή είμαι κι εγώ λιγάκι σιχασιάρα δε σκοπεύω να ασχοληθώ με τον κομπλεξικό παππού, που στην τελική δεν έχει κι άδικο. Το μόνο του λάθος ήταν ότι έκραζε άλλους από εκείνους που θα έπρεπε...

Ποιος φυσιολογικός άνθρωπος θέλει να περπατάει στο δρόμο και να πατάει σκατούλες; 

Θα ασχοληθώ με εσάς που δίνετε δικαίωμα σε αυτόν και στον καθένα να ωρύεται και να χτυπιέται για αυτά που βλέπει στο δρόμο. Δε με νοιάζει που καμιά φορά μας κράζουν στη βόλτα.

Δε με νοιάζει που τα ακούμε από τον καθένα χωρίς να φταίμε. Δε με νοιάζει που μας στραβοκοιτάζουν μερικοί στο δρόμο και σκέφτονται κακίες για εμάς.

Αυτό που με νοιάζει είναι ότι μερικοί δεν τις σκέφτονται απλά, τις κάνουν και πράξη... Και μετά διαβάζουμε διαρκώς για περιστατικά με φόλες και για ζωάκια που βρέθηκαν δηλητηριασμένα.

Εννοείται πως δεν υποστηρίζω τέτοιες συμπεριφορές και πιστεύω πως οι δολοφόνοι πρέπει να τιμωρούνται πολύ αυστηρά. Δεν είναι, όμως, αυτοί το θέμα τώρα. Εσείς που μας αγαπάτε και μας προστατεύετε μην τους δίνετε περισσότερους λόγους να μας μισούν.

Δεν είναι τίποτα δύσκολο το να μαζεύετε τα περιττώματα του σκύλου σας στη βόλτα.

Ίσα ίσα, υπάρχουν και άνθρωποι που θα σας δουν, θα το εκτιμήσουν και θα δώσετε και το καλό παράδειγμα.

Είμαστε που είμαστε στόχος επιτήδειων, κακών ανθρώπων, στερήστε τους έστω την ευκαιρία να λένε ότι εμείς βρομίζουμε τον τόπο και λερώνουμε όπου βρούμε. Το τελευταίο ασχολίαστο γιατί θα γίνω πολύ κακιά και δεν το θέλω... 

Δείτε αγγελίες Ζώων


Για σκυλιά